تظاهرات میلیونی 20 آذر 1357 برضد شاه را به یاد می آورم، وقتی سیل خروشان مردم از میدان فوزیه به سمت میدان شهیاد در حرکت بود، ما "چپ"ها در خیابان فرعی جنب دانشگاه تهران جمع شدیم تا به اصطلاح با "صف مستقل پرولتاریایی" در تظاهراتی شرکت کنیم که اکثریت مطلق آنان و رهبریشان را، به برداشت ما، خرده بورژوازی نا پیگیر در مبارزه ضد امپریالیستی وطبقاتی تشکیل می داد.
پس از مدتی جر وبحث بین خودمان البته بین گرایشات توده ای و فدایی و خط سه ای،توافقی بر سر شعارها حاصل نشد.توده ای ها با این شعار موافق بودند:"اتحاد اتحاد اتحاد/ای ملت/ما باهم متحد می شویم /تا برکنیم ریشه استبداد/درود درود درود/درود برخمینی". بقیه می گفتند که بجای درودبرخمینی باید بگوییم: درود بر فدایی!
بالاخره گروهی فدایی و گروهی خمینی گویان، با صفی که دورش زنجیر درست کرده بودیم، وارد خیابان اصلی شدیم و در میان مردم جای گرفتیم. چند ثانیه ای ولی طول نکشید که فشارمردم، زنجیر ما گسست و در میان جمعیت غرق شدیم.
تشبثات برخی چپ نماهای امروزی که نه به مبارزه ضد امپریالیستی باور دارند و نه به عدالت اجتماعی،و از طرف دیگر، خروش و ایستادگی میلیونی مردم کشورمان در مقابل جنایتکاران جهانی، مرا به یاد آن خاطره اول انقلاب انداخت.
کاش این جماعت هم در ایران بودند تا شاید فشار مردم از باتلاق درخودماندگی بیرونشان می آورد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر